Polskie prawo nie zna jakiejś specjalnej tabelki, w której podano by wysokość alimentów w zależności od np. wieku dziecka, czy zarobków rodziców. W przepisach ustalono tylko ogólnie, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.

Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Dziecko nie musi się więc znajdować w niedostatku, aby żądać zapłaty alimentów.

Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie.

Istotną zasadą dla ustalenia wysokości alimentów na dziecko jest również reguła, że dziecko ma prawo do równej stopy życiowej z rodzicami (np. ma prawo do życia w podobnych warunkach mieszkaniowych, odżywiać się na podobnym poziomie czy też wypoczywać w zbliżonym do rodziców standarcie). Z drugiej strony rodzice nie muszą wszystkiego oddawać dziecku, ale tylko tyle ile jest dziecku potrzebne.