Przepis art. 135 § 3 pkt 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego klarownie podkreśla, iż świadczenie z pomocy społecznej lub funduszu alimentacyjnego nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych.
Tym samym ustawodawca jednoznacznie wskazał, że świadczenia wypłacane w ramach programu 800+ nie mogą być traktowane jako substytut obowiązku alimentacyjnego ciążącego na osobach zobowiązanych, ani też stanowić podstawy do jego redukcji. Taka wykładnia znajduje również oparcie w konstytucyjnej zasadzie sprawiedliwości społecznej oraz obowiązku ochrony dobra dziecka.
Rzecz jasna, iż od każdej zasady obowiązują wyjątki, które na przestrzeni lat zostały wyartykułowane przez sądy w polskim orzecznictwie. Mianowicie, w przypadku usprawiedliwionych potrzeb związanych z wychowaniem dziecka (m.in. mieszkanie, wyżywienie czy też leki) mogą zostać pokrywane z otrzymywanego świadczenia wychowawczego. Sprawa nieco się komplikuje, kiedy przystąpimy do analizy usprawiedliwionych potrzeb, gdyż nie w każdym przypadku będą one takie same, gdyż wpływa na to szereg czynników, m.in. zarobki rodziców, jakość życia.
Sąd podkreślił, iż przepis art. 135 § 3 pkt 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, iż fakt otrzymywania przez jednego z rodziców kwoty 800 zł miesięcznie w ramach pomocy państwa nie może być podstawą do zmniejszenia zakresu jego uczestnictwa w kosztach utrzymania dziecka. Co więcej, świadczenie wychowawcze nie powinno zostać zakwalifikowane jako dochód rodzica, który następnie jest podstawą do ustalenia obowiązku alimentacyjnego w stosunku do dziecka, ponieważ ma ono służyć zapewnieniu podstawowych potrzeb bytowych dziecka, co podkreślił Sąd Okręgowy w Olsztynie w wyroku z dnia 4 listopada 2020 r. o sygn.. VI RCa 165/20.
Jeśli zatem potrzeby dziecka w całości finansowane są wyłącznie poprzez obowiązek alimentacyjny obojga rodziców, świadczenie wychowawcze stawałoby się de facto dodatkowym „zyskiem” rodzica otrzymującego środki, nieznajdującym uzasadnienia w realnych potrzebach dziecka. Powyższe stanowisko zajął Sąd Rejonowy w Toruniu w wyroku z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt III RC 837/23.