Zgodnie z art. 63 Ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r., które to rozporządzenie odsyła do przepisów Protokołu haskiego z 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym w sprawach zobowiązań alimentacyjnych.
Protokół ten zawiera ogólną normę, zgodnie z którą zobowiązania alimentacyjne podlegają prawu państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu. Dzięki tej regule dziecko lub inna uprawniona do alimentów osoba nie traci swoich uprawnień, kiedy jego dłużnik (zazwyczaj rodzic) przenosi się na stałe do innego kraju.
W Protokole znajduje się również norma szczególna dotycząca m. in. zobowiązań alimentacyjnych rodziców na rzecz dzieci, mająca jeszcze dalej rozszerzyć ochronę osób uprawnionych:
Art. 4
(…)
- Jeśli wierzyciel nie może na mocy prawa, o którym mowa w artykule 3, uzyskać świadczeń alimentacyjnych od dłużnika, stosuje się prawo miejsca organu orzekającego w sprawie
Przepis ten otwiera furtkę dla uzyskania alimentów w sytuacjach, gdy prawo miejsca zwykłego pobytu wierzyciela nie pozwala na ich uzyskanie, a sprawa toczy się przed organem w państwie, którego prawo na to pozwala.
- Niezależnie od artykułu 3, jeśli wierzyciel wytoczył powództwo przed właściwym organem państwa, w którym dłużnik ma miejsce zwykłego pobytu, stosuje się prawo miejsca organu orzekającego w sprawie. Jeżeli jednak wierzyciel nie jest w stanie uzyskać na mocy tego prawa świadczeń alimentacyjnych od dłużnika, stosuje się prawo państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zwykłego pobytu.
Celem powyższej normy jest zezwolenie wierzycielowi alimentacyjnemu (dziecku) na procesowanie się z dłużnikiem (rodzicem) również przed organem w państwie, w którym dłużnik ma miejsce stałego pobytu, zapewniając ochronę w razie gdyby prawo tego państwa nie przyznawało mu (wierzycielowi) alimentów.
- Jeśli wierzyciel nie jest w stanie uzyskać na mocy prawa, o którym mowa w artykule 3 i w ustępach 2 i 3 niniejszego artykułu, świadczeń alimentacyjnych od dłużnika, stosuje się prawo państwa ich obywatelstwa, jeśli mają wspólne
Ostatni punkt omawianego artykułu dopuszcza potencjalną możliwość zastosowania prawa jeszcze innego państwa w razie gdyby ani prawo miejsca zwykłego pobytu którejkolwiek ze stron, ani prawo miejsca organu orzekającego nie zapewniło wierzycielowi (dziecku) alimentów.